حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ ـ أُرَاهُ قَالَ ـ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ،
﴿ حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ ﴾ قَالَهَا إِبْرَاهِيمُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ حِينَ أُلْقِيَ فِي النَّارِ، وَقَالَهَا مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالُوا ﴿ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ ﴾(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) ‹Hasbunalloh va niʼmal-vakil (Alloh bizga kifoyadir va U eng yaxshi vakildir)› (Al-Imron surasi, 173) — buni Ibrohim (alayhissalom) — olovga tashlangan paytida — aytdilar; buni Muhammad ﷺ ham — ‹Albatta odamlar sizga qarshi (kuch) toʻpladi, bas, ulardan qoʻrqinglar› deyilganida — aytdilar; shunda (bu) ularning iymonini ziyoda qildi va ular: ‹Hasbunalloh va niʼmal-vakil› dedilar.