حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ الْخَمْرَ، الَّتِي أُهْرِيقَتِ الْفَضِيخُ. وَزَادَنِي مُحَمَّدٌ عَنْ أَبِي النُّعْمَانِ قَالَ كُنْتُ سَاقِيَ الْقَوْمِ فِي مَنْزِلِ أَبِي طَلْحَةَ فَنَزَلَ تَحْرِيمُ الْخَمْرِ، فَأَمَرَ مُنَادِيًا فَنَادَى. فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ اخْرُجْ فَانْظُرْ مَا هَذَا الصَّوْتُ قَالَ فَخَرَجْتُ فَقُلْتُ هَذَا مُنَادٍ يُنَادِي أَلاَ إِنَّ الْخَمْرَ قَدْ حُرِّمَتْ. فَقَالَ لِي اذْهَبْ فَأَهْرِقْهَا. قَالَ فَجَرَتْ فِي سِكَكِ الْمَدِينَةِ. قَالَ وَكَانَتْ خَمْرُهُمْ يَوْمَئِذٍ الْفَضِيخَ فَقَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ قُتِلَ قَوْمٌ وَهْىَ فِي بُطُونِهِمْ قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ
﴿ لَيْسَ عَلَى ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوٓا۟ إِذَا مَا ٱتَّقَوا۟ وَّءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ ثُمَّ ٱتَّقَوا۟ وَّءَامَنُوا۟ ثُمَّ ٱتَّقَوا۟ وَّأَحْسَنُوا۟ ۗ وَٱللَّهُ يُحِبُّ ٱلْمُحْسِنِينَ ﴾{لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا}.(Anas (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, toʻ kib tashlangan xamr — fazix (xurmo sharobi) edi. (Boshqa rivoyatda, Anas:) Men Abu Talhaning uyida qavmning soqiysi (sharob quyuvchisi) edim; (oʻ shanda) xamrning harom qilinishi nozil boʻ ldi. (Paygʻambar ﷺ) bir munodiyni buyurdilar, u nido qildi. Abu Talha: «Chiqib qara, bu ovoz nima?» dedi. Men chiqib: «Bu — bir munodiy: ‹Ogoh boʻ linglar, albatta xamr harom qilindi› deb nido qilayotgan ekan», dedim. U menga: «Borib, uni toʻ kib tashla», dedi. (Anas) aytdi: Shunda u (xamr) Madinaning koʻ chalarida oqdi. Oʻ sha kunlarda ularning xamri fazix edi. Qavmdan baʼzilari: «(Qorinlarida xamr boʻ lgan holda) oʻ ldirilgan qavm (nima boʻ ladi)?» dedi. Shunda Alloh: ‹Iymon keltirib, solih amal qilganlarga — (avval) yeb-ichgan (narsa)lari uchun gunoh yoʻq...› (Moida surasi, 93) (oyatini) nozil qildi.