حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ سَهْلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ، حَدَّثَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو الْجُوَيْرِيَةِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ قَوْمٌ يَسْأَلُونَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اسْتِهْزَاءً، فَيَقُولُ الرَّجُلُ مَنْ أَبِي وَيَقُولُ الرَّجُلُ تَضِلُّ نَاقَتُهُ أَيْنَ نَاقَتِي فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِمْ هَذِهِ الآيَةَ
﴿ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَسْأَلُوا عَنْ أَشْيَاءَ إِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ ﴾ حَتَّى فَرَغَ مِنَ الآيَةِ كُلِّهَا.(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) Bir qavm Rasululloh ﷺdan masxara (istehzo) qilib soʻrar edi: kishi: «Mening otam kim?» derdi; (yana) bir kishi — tuyasi yoʻqolgan boʻ lsa: «Mening tuyam qaerda?» derdi. Shunda Alloh ular haqida bu oyatni: ‹Ey iymon keltirganlar! Sizlarga oshkor qilinsa yomon koʻ radigan narsalar haqida soʻramanglar...› (Moida surasi, 101) — oyatning hammasidan boʻ shaguniga qadar — nozil qildi.