حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ
﴿ وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ ﴾ قَالَ أَصْحَابُهُ وَأَيُّنَا لَمْ يَظْلِمْ فَنَزَلَتْ ﴿ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ ﴾(Abdulloh (ibn Masʼud) (roziyallohu anhu) aytdi:) ‹...Va iymonlariga zulm aralashtirmaganlar...› (Anʼom surasi, 82) (oyati) nozil boʻ lganida, u zotning ashobi: «Qaysimiz zulm qilmagan?» dedi. Shunda ‹Albatta shirk — katta zulmdir› (Luqmon surasi, 13) (oyati) nozil boʻ ldi.