حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ خُبَيْبِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، سَمِعْتُ حَفْصَ بْنَ عَاصِمٍ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي سَعِيدِ بْنِ الْمُعَلَّى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنْتُ أُصَلِّي فَمَرَّ بِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَعَانِي فَلَمْ آتِهِ حَتَّى صَلَّيْتُ، ثُمَّ أَتَيْتُهُ فَقَالَ " مَا مَنَعَكَ أَنْ تَأْتِيَ أَلَمْ يَقُلِ اللَّهُ
﴿ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ ﴾ ثُمَّ قَالَ لأُعَلِّمَنَّكَ أَعْظَمَ سُورَةٍ فِي الْقُرْآنِ قَبْلَ أَنْ أَخْرُجَ ". فَذَهَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيَخْرُجَ فَذَكَرْتُ لَهُ. وَقَالَ مُعَاذٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ خُبَيْبٍ، سَمِعَ حَفْصًا، سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ، رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا، وَقَالَ هِيَ {الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ} السَّبْعُ الْمَثَانِي.(Abu Saʼid ibnul-Muʼalla (roziyallohu anhu) aytdi:) Men namoz oʻqiyotgan edim; Rasululloh ﷺ yonimdan oʻ tdilar va meni chaqirdilar, lekin men namozni tugatgunimga qadar u zotning oldiga bormadim, soʻng u zotning oldiga keldim. U zot: «Seni (oldimga) kelishdan nima toʻ sdi? Alloh: ‹Ey iymon keltirganlar! Rasul sizlarni chaqirganida, Allohga va Rasulga javob beringlar› (Anfol surasi, 24) demaganmi?» dedilar, soʻng: «Men (masjiddan) chiqishimdan oldin, senga Qurʼondagi eng ulugʻ surani albatta oʻ rgataman», dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ chiqmoqchi boʻ ldilar; men buni u zotga eslatdim. (U zot:) «U — ‹Alhamdu lillahi Robbil-aalamin (Hamd butun olamlar Robbi Allohga xosdir)› (Fotiha surasi, 2) — Sabʼul-masoniy (qayta-qayta oʻqiladigan yetti oyat)dir», dedilar.