حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ عِيَاضٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ قَالَ لَمَّا تُوُفِّيَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ جَاءَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَعْطَاهُ قَمِيصَهُ وَأَمَرَهُ أَنْ يُكَفِّنَهُ فِيهِ ثُمَّ قَامَ يُصَلِّي عَلَيْهِ، فَأَخَذَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ بِثَوْبِهِ فَقَالَ تُصَلِّي عَلَيْهِ وَهْوَ مُنَافِقٌ وَقَدْ نَهَاكَ اللَّهُ أَنْ تَسْتَغْفِرَ لَهُمْ. قَالَ " إِنَّمَا خَيَّرَنِي اللَّهُ أَوْ أَخْبَرَنِي فَقَالَ
﴿ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ﴾ فَقَالَ سَأَزِيدُهُ عَلَى سَبْعِينَ ". قَالَ فَصَلَّى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَصَلَّيْنَا مَعَهُ ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْهِ ﴿ وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلاَ تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَمَاتُوا وَهُمْ فَاسِقُونَ ﴾(Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Abdulloh ibn Ubayy vafot etganida, uning oʻgʻ li Abdulloh ibn Abdulloh Rasululloh ﷺning oldiga keldi; u zot unga koʻ ylagini berib, uni unda kafanlashni buyurdilar, soʻng unga namoz oʻqish uchun (oʻrnidan) turdilar. Umar ibnul-Xattob u zotning kiyimini ushlab: «Unga namoz oʻqiysizmi — holbuki u munofiq-ku; Alloh sizni ularga magʻ firat soʻrashdan qaytargan-ku?» dedi. U zot: «Alloh meni faqat ixtiyorli qildi — yoki: menga xabar berdi — va: ‹Ularga magʻ firat soʻra yoki soʻrama; ularga yetmish marta magʻ firat soʻrasang ham, Alloh ularni aslo magʻ firat qilmaydi› (Tavba surasi, 80) dedi», dedilar, soʻng: «Men unga yetmishdan ziyoda qilaman», dedilar. (Ibn Umar) aytdi: Soʻng Rasululloh ﷺ unga namoz oʻqidilar, biz ham u zot bilan namoz oʻqidik. Soʻng Alloh u zotga: ‹Va ulardan oʻ lgan hech kimga aslo namoz oʻqima va qabri ustida turma; albatta ular Alloh va Rasuliga kufr keltirdilar va fosiq holda oʻ ldilar› (Tavba surasi, 84) (oyatini) nozil qildi.