حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبَانَ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ آدَمَ بْنِ عَلِيٍّ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ، رضى الله عنهما يَقُولُ إِنَّ النَّاسَ يَصِيرُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ جُثًا، كُلُّ أُمَّةٍ تَتْبَعُ نَبِيَّهَا، يَقُولُونَ يَا فُلاَنُ اشْفَعْ، حَتَّى تَنْتَهِيَ الشَّفَاعَةُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَذَلِكَ يَوْمَ يَبْعَثُهُ اللَّهُ الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ.
(Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Albatta odamlar qiyomat kuni (tiz choʻ kib) toʻ p-toʻ p (jamoa) boʻ ladilar; har bir ummat oʻ z paygʻambariga ergashadi va: «Ey falon, shafoat qil!» deydilar — to shafoat Paygʻambar ﷺga yetib (toʻ xtaguniga qadar). Mana shu — Alloh uni Maqomi Mahmudga (maqtovli martaba) baʼs (qoʻ yadigan) kunidir.