حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا أَبُو صَالِحٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يُؤْتَى بِالْمَوْتِ كَهَيْئَةِ كَبْشٍ أَمْلَحَ فَيُنَادِي مُنَادٍ يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ، فَيَشْرَئِبُّونَ وَيَنْظُرُونَ فَيَقُولُ هَلْ تَعْرِفُونَ هَذَا فَيَقُولُونَ نَعَمْ هَذَا الْمَوْتُ، وَكُلُّهُمْ قَدْ رَآهُ، ثُمَّ يُنَادِي يَا أَهْلَ النَّارِ، فَيَشْرَئِبُّونَ وَيَنْظُرُونَ، فَيَقُولُ هَلْ تَعْرِفُونَ هَذَا فَيَقُولُونَ نَعَمْ هَذَا الْمَوْتُ، وَكُلُّهُمْ قَدْ رَآهُ، فَيُذْبَحُ ثُمَّ يَقُولُ يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ، خُلُودٌ فَلاَ مَوْتَ، وَيَا أَهْلَ النَّارِ، خُلُودٌ فَلاَ مَوْتَ ثُمَّ قَرَأَ
﴿ وَأَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الأَمْرُ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ ﴾ وَهَؤُلاَءِ فِي غَفْلَةٍ أَهْلُ الدُّنْيَا ﴿ وَهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ ﴾"(Abu Saʼid al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ: «(Qiyomat kuni) oʻ lim — oqish-qoramtir bir qoʻ chqor qiyofasida keltiriladi; bir munodiy: ‹Ey jannat ahli!› deb nido qiladi; ular boʻ yinlarini choʻ zib (qarab) qaraydilar. (Munodiy): ‹Buni tanaysizmi?› deydi; ular: ‹Ha, bu — oʻ limdir› deydi — ularning hammasi uni koʻ rgan (boʻ ladi). Soʻng: ‹Ey doʻ zax ahli!› deb nido qiladi; ular boʻ yinlarini choʻ zib qaraydilar. (Munodiy): ‹Buni tanaysizmi?› deydi; ular: ‹Ha, bu — oʻ limdir› deydi — ularning hammasi uni koʻ rgan (boʻ ladi). Soʻng u (qoʻ chqor) soʻ yiladi; soʻng: ‹Ey jannat ahli, abadiylik bor — endi oʻ lim yoʻq; ey doʻ zax ahli, abadiylik bor — endi oʻ lim yoʻq› deyiladi», dedilar. Soʻng u zot: ‹Va ularni hasrat kuni bilan ogohlantir — (oʻ shanda) ish hal qilinadi, holbuki ular gʻaflatda (turibdilar)› (Maryam surasi, 39) (oyatini) oʻqidilar — ‹mana bular — dunyo ahli — gʻaflatda va iymon keltirmaydilar› (degan maʼnoda).