حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ
﴿ وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَى حَرْفٍ ﴾ قَالَ كَانَ الرَّجُلُ يَقْدَمُ الْمَدِينَةَ، فَإِنْ وَلَدَتِ امْرَأَتُهُ غُلاَمًا، وَنُتِجَتْ خَيْلُهُ قَالَ هَذَا دِينٌ صَالِحٌ. وَإِنْ لَمْ تَلِدِ امْرَأَتُهُ وَلَمْ تُنْتَجْ خَيْلُهُ قَالَ هَذَا دِينُ سُوءٍ.(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) — ‹Va odamlardan shundayi borki, Allohga bir chetda (shubha bilan) ibodat qiladi› (Haj surasi, 11) (haqida)) aytdi: Bir kishi Madinaga kelar edi; agar uning xotini oʻgʻ il tugʻ sa va otlari (qulun) tugʻ sa, u: «Bu — yaxshi din», derdi; agar xotini tugʻ masa va otlari (qulun) tugʻ masa, u: «Bu — yomon din», derdi.