حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْكُوفَةِ فِي قَتْلِ الْمُؤْمِنِ، فَرَحَلْتُ فِيهِ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ، فَقَالَ نَزَلَتْ فِي آخِرِ مَا نَزَلَ وَلَمْ يَنْسَخْهَا شَىْءٌ.
(Saʼid ibn Jubayr aytdi:) Kufa ahli moʻminni oʻ ldirish (jazosi) haqida ixtilof qildi; men bu haqda Ibn Abbosning oldiga (safar qilib) bordim. U: «(Bu oyat) eng oxirgi nozil boʻ lganlardan (biri sifatida) nozil boʻ ldi va uni hech narsa nasx qilmadi (bekor qilmadi)», dedi.