حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، قَالَ أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَا أَعْلَمُ النَّاسِ، بِهَذِهِ الآيَةِ آيَةِ الْحِجَابِ، لَمَّا أُهْدِيَتْ زَيْنَبُ بِنْتُ جَحْشٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَتْ مَعَهُ فِي الْبَيْتِ، صَنَعَ طَعَامًا، وَدَعَا الْقَوْمَ، فَقَعَدُوا يَتَحَدَّثُونَ، فَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَخْرُجُ، ثُمَّ يَرْجِعُ، وَهُمْ قُعُودٌ يَتَحَدَّثُونَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى
﴿ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلَى طَعَامٍ غَيْرَ نَاظِرِينَ إِنَاهُ ﴾ إِلَى قَوْلِهِ ﴿ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ ﴾ فَضُرِبَ الْحِجَابُ، وَقَامَ الْقَوْمُ.(Abu Qilaba aytdi:) Anas ibn Molik (shunday) dedi: Men odamlar ichida bu oyatni — hijob oyatini — eng yaxshi biluvchiman. Zaynab bint Jahsh (roziyallohu anho) Rasululloh ﷺga (kelin qilib) keltirilganida, u (zot) bilan uyda (birga) edi; u zot taom tayyorlab, qavmni (ziyofatga) chaqirdilar. Ular oʻ tirib, suhbatlasha boshladilar; Paygʻambar ﷺ (uydan) chiqib, soʻng qaytar edilar, ular esa (hamon) oʻ tirib, suhbatlashar edi. Shunda Alloh taolo: ‹Ey iymon keltirganlar! Paygʻambarning uylariga — sizlarga taom uchun izn berilmagan boʻ lsa, uning vaqtini kutib (oʻ tirmay) — kirmanglar...› (degan oyatdan) to ‹...hijob ortidan (soʻranglar)› (Ahzob surasi, 53) (degan soʻzigacha) (oyatini) nozil qildi. Shunda hijob (parda) tutildi va qavm (oʻrnidan) turdi.