حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، أَخْبَرَهُمْ أَنَّهُ، قَدِمَ رَكْبٌ مِنْ بَنِي تَمِيمٍ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَمِّرِ الْقَعْقَاعَ بْنَ مَعْبَدٍ. وَقَالَ عُمَرُ بَلْ أَمِّرِ الأَقْرَعَ بْنَ حَابِسٍ. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ مَا أَرَدْتَ إِلَى ـ أَوْ إِلاَّ ـ خِلاَفِي. فَقَالَ عُمَرُ مَا أَرَدْتُ خِلاَفَكَ. فَتَمَارَيَا حَتَّى ارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا، فَنَزَلَ فِي ذَلِكَ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَىِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ} حَتَّى انْقَضَتِ الآيَةُ.
(Abdulloh ibn Zubayr (roziyallohu anhumo) xabar berdiki,) Banu Tamimdan bir suvoriy (vakillar) Paygʻambar ﷺning oldigʻa keldi. Abu Bakr: «Qaʼqoʼ ibn Maʼbadni amir (rahbar) qil» dedi; Umar esa: «Yoʻq, Aqraʼ ibn Hobisni amir qil» dedi. Abu Bakr: «Sen faqat menga xilof qilishni istading» dedi. Umar: «Senga xilof qilishni istamadim» dedi. Ular ikkovi tortishdi, hatto ovozlari koʻ tarildi. Shu (haqda) ‹Ey iymon keltirganlar! Alloh va Uning Rasuli oldida (ish boshlab) oʻ zingizni ilgari surmanglar...› (Hujurot surasi, 1) (oyati) nozil boʻ ldi — oyat tugaguncha.