حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ سَمِعْتُ عُبَيْدَ بْنَ حُنَيْنٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ أَرَدْتُ أَنْ أَسْأَلَ، عُمَرَ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ اللَّتَيْنِ، تَظَاهَرَتَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَكُثْتُ سَنَةً فَلَمْ أَجِدْ لَهُ مَوْضِعًا، حَتَّى خَرَجْتُ مَعَهُ حَاجًّا، فَلَمَّا كُنَّا بِظَهْرَانَ ذَهَبَ عُمَرُ لِحَاجَتِهِ فَقَالَ أَدْرِكْنِي بِالْوَضُوءِ فَأَدْرَكْتُهُ بِالإِدَاوَةِ، فَجَعَلْتُ أَسْكُبُ عَلَيْهِ وَرَأَيْتُ مَوْضِعًا فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ اللَّتَانِ تَظَاهَرَتَا قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَمَا أَتْمَمْتُ كَلاَمِي حَتَّى قَالَ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ.
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) Men Umardan — Rasululloh ﷺga (qarshi) bir-biriga yordam bergan (tazohur qilgan) ikki ayol haqida — soʻrashni istadim va bir yil kutdim, (lekin) unga (munosib) bir oʻ rin (payt) topolmadim, to u bilan (birga) haj (qilgani) chiqdim. Zahranda boʻ lganimizda, Umar oʻ z hojati uchun ketdi va: «Menga tahorat (suvi) yetkaz», dedi. Men unga idov (suv idishi) bilan yetib bordim va unga (suv) quya boshladim; (shu payt munosib) bir oʻ rin koʻ rdim va: «Ey amir al-muʼminin, bir-biriga yordam bergan (tazohur qilgan) ikki ayol kim?» dedim. Ibn Abbos aytdi: Men soʻzimni tugatmasimdanoq, u: «Oisha va Hafsa», dedi.