حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، قَالَ ابْنُ شِهَابٍ سَمِعْتُ أَبَا سَلَمَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُحَدِّثُ عَنْ فَتْرَةِ الْوَحْىِ " فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي سَمِعْتُ صَوْتًا مِنَ السَّمَاءِ فَرَفَعْتُ بَصَرِي قِبَلَ السَّمَاءِ، فَإِذَا الْمَلَكُ الَّذِي جَاءَنِي بِحِرَاءٍ قَاعِدٌ عَلَى كُرْسِيٍّ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ، فَجَئِثْتُ مِنْهُ حَتَّى هَوَيْتُ إِلَى الأَرْضِ، فَجِئْتُ أَهْلِي فَقُلْتُ زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي. فَزَمَّلُونِي فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى
﴿ يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ ﴾ إِلَى قَوْلِهِ {فَاهْجُرْ} " ـ قَالَ أَبُو سَلَمَةَ وَالرِّجْزَ الأَوْثَانَ ـ " ثُمَّ حَمِيَ الْوَحْىُ وَتَتَابَعَ ".(Abu Salama aytdi:) Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) menga xabar berdiki, u Rasululloh ﷺni — vahyning fatrasi (toʻ xtab turishi) haqida soʻzlab turgan paytlarida — eshitdi: «Men yurib ketayotgan paytimda, osmondan bir ovoz eshitdim; koʻ zimni osmon tomonga koʻ tardim — birdan Hiroda menga kelgan farishta osmon bilan yer orasidagi bir kursi (taxt) ustida oʻ tirgan edi. Men undan (qoʻ rqib) vahima(ga) tushdim, hatto yerga qulab tushdim. Soʻng ahlimning oldigʻa kelib: ‹Meni burkanglar, meni burkanglar› dedim. Ular meni burkadi. Shunda Alloh taolo ‹Ey (kiyim bilan) burkangan! Tur va ogohlantir!› (degan oyatdan) to ‹...(yomonlikdan) yiroq boʻ l (fahjur)› (Muddaththir surasi, 1-5) (degan soʻzigacha) (oyatni) nozil qildi» — Abu Salama: «‹ar-rijz› — butlar(dir)», dedi — «soʻng vahy qizidi (avj oldi) va ketma-ket (uzluksiz) keldi.»