حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو إِيَاسٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مُغَفَّلٍ، قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ وَهْوَ عَلَى نَاقَتِهِ ـ أَوْ جَمَلِهِ ـ وَهْىَ تَسِيرُ بِهِ وَهْوَ يَقْرَأُ سُورَةَ الْفَتْحِ أَوْ مِنْ سُورَةِ الْفَتْحِ قِرَاءَةً لَيِّنَةً يَقْرَأُ وَهْوَ يُرَجِّعُ.
(Abu Iyos aytdi:) Men Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)ni (shunday) deganini eshitdim: «Men Paygʻambar ﷺni — u zot oʻ z tuyasi (yoki yuki) ustida (boʻ lib), u (tuya) u zotni (olib) yurib ketayotgan paytda — Fath surasini (yoki Fath surasidan bir qismni) — yumshoq (mayin) qiroat bilan, tarjiʼ (ovozini qaytarib-takrorlab) qilgan holda — oʻqiyotganini koʻ rdim.»