حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى ضُبَاعَةَ بِنْتِ الزُّبَيْرِ فَقَالَ لَهَا " لَعَلَّكِ أَرَدْتِ الْحَجَّ ". قَالَتْ وَاللَّهِ لاَ أَجِدُنِي إِلاَّ وَجِعَةً. فَقَالَ لَهَا " حُجِّي وَاشْتَرِطِي، قُولِي اللَّهُمَّ مَحِلِّي حَيْثُ حَبَسْتَنِي ". وَكَانَتْ تَحْتَ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Rasululloh ﷺ Duboa bint Zubayrning huzuriga kirdilar va unga: «Ehtimol, sen haj (qilish)ni xohlagandirsan?» dedilar. U: «Allohga qasamki, men oʻ zimni faqat ogʻ riq (kasal) holda topyapman», dedi. U zot unga: «Haj qil va shart qoʻ y; ‹Allohim, mening (ihromdan) chiqadigan joyim — Sen meni qaerda (kasallik bilan) toʻ xtatsang, oʻ sha (joy)dir› deb ayt», dedilar. U (Duboa) Miqdod ibnul-Aswadning (nikohida) (xotini) edi.