حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مَرْحُومٌ، قَالَ سَمِعْتُ ثَابِتًا الْبُنَانِيَّ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ أَنَسٍ وَعِنْدَهُ ابْنَةٌ لَهُ، قَالَ أَنَسٌ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَعْرِضُ عَلَيْهِ نَفْسَهَا قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَكَ بِي حَاجَةٌ، فَقَالَتْ بِنْتُ أَنَسٍ مَا أَقَلَّ حَيَاءَهَا وَاسَوْأَتَاهْ وَاسَوْأَتَاهْ. قَالَ هِيَ خَيْرٌ مِنْكِ رَغِبَتْ فِي النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَعَرَضَتْ عَلَيْهِ نَفْسَهَا.
(Sobit al-Bunoniy aytdi:) Men Anasning huzurida edim; uning yonida bir qizi (bor) edi. Anas aytdi: «Bir ayol Rasululloh ﷺning oldigʻa — oʻ zini u zotga taklif qilgani — keldi va: ‹Ey Allohning Rasuli, sening menga hojating bormi?› dedi». Anasning qizi: «(Bu ayolning) hayosi qanchalik oz! Voy uyat, voy uyat!» dedi. Anas: «U sendan yaxshiroqdir: u Paygʻambar ﷺga ragʻ bat qildi va oʻ zini u zotga taklif qildi», dedi.