حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " رَأَيْتُكِ فِي الْمَنَامِ يَجِيءُ بِكِ الْمَلَكُ فِي سَرَقَةٍ مِنْ حَرِيرٍ فَقَالَ لِي هَذِهِ امْرَأَتُكَ. فَكَشَفْتُ عَنْ وَجْهِكِ الثَّوْبَ، فَإِذَا أَنْتِ هِيَ فَقُلْتُ إِنْ يَكُ هَذَا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ يُمْضِهِ ".
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Rasululloh ﷺ menga: «Sen menga tushimda koʻ rsatilding: farishta seni bir parcha ipak (mato)da olib (kelar) va menga: ‹Bu — sening xotining› der edi. Men yuzingdan (oʻ sha) kiyimni ochsam — birdan u sen (boʻ lib chiqar) eding. Shunda men: ‹Agar bu Alloh huzuridan boʻ lsa, U uni amalga oshiradi› der edim», dedilar.