حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ ذَكْوَانَ، قَالَ قَالَتِ الرُّبَيِّعُ بِنْتُ مُعَوِّذٍ ابْنِ عَفْرَاءَ. جَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ حِينَ بُنِيَ عَلَىَّ، فَجَلَسَ عَلَى فِرَاشِي كَمَجْلِسِكَ مِنِّي، فَجَعَلَتْ جُوَيْرِيَاتٌ لَنَا يَضْرِبْنَ بِالدُّفِّ وَيَنْدُبْنَ مَنْ قُتِلَ مِنْ آبَائِي يَوْمَ بَدْرٍ، إِذْ قَالَتْ إِحْدَاهُنَّ وَفِينَا نَبِيٌّ يَعْلَمُ مَا فِي غَدٍ. فَقَالَ " دَعِي هَذِهِ، وَقُولِي بِالَّذِي كُنْتِ تَقُولِينَ ".
(Xolid ibn Zakvon aytdi:) Ar-Rubayyiʼ bint Muavviz ibn Afroʼ aytdi: «Paygʻambar ﷺ — men bilan (toʻ y) qurilgan (zifofga kirilgan) paytda — kelib (kirdilar) va — sening mendan (mana shu) oʻ tirishingdek — mening toʻ shagimga oʻ tirdilar. Bizning baʼzi joriyalarimiz childirma (duff) chalib, Badr kuni oʻ ldirilgan otalarimni (marsiya bilan) yodlay boshladi. Shu payt ulardan biri: ‹Bizning ichimizda ertangi kunda (boʻ ladigan)ni biladigan bir Paygʻambar (ham) bor› dedi. U zot: ‹Bu (gap)ni qoldir (aytma); (avval) sen aytayotgan (oddiy)ni ayt› dedilar».