حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ دَعَا أَبُو أُسَيْدٍ السَّاعِدِيُّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي عُرْسِهِ، وَكَانَتِ امْرَأَتُهُ يَوْمَئِذٍ خَادِمَهُمْ وَهْىَ الْعَرُوسُ، قَالَ سَهْلٌ تَدْرُونَ مَا سَقَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْقَعَتْ لَهُ تَمَرَاتٍ مِنَ اللَّيْلِ، فَلَمَّا أَكَلَ سَقَتْهُ إِيَّاهُ.
(Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu) aytdi:) Abu Usayd as-Soidiy oʻ z toʻ yida Rasululloh ﷺni (taomga) chaqirdi; oʻ sha kuni uning xotini — u (yangi) kelin boʻ la turib — ularning xizmatchisi (xizmat qiluvchisi) edi. Sahl: «Rasululloh ﷺga nima ichirganini bilasizlarmi? — U zotga kechadan (oldindan) bir necha xurmoni (suvda) ivitib (boʻ ktirib) qoʻ ygan edi; u zot (taomni) yeb boʻ lgach, unga oʻ shani (ivitilgan xurmo suvini) ichirdi», dedi.