حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ الْحَبَشُ يَلْعَبُونَ بِحِرَابِهِمْ، فَسَتَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَنْظُرُ، فَمَا زِلْتُ أَنْظُرُ حَتَّى كُنْتُ أَنَا أَنْصَرِفُ فَاقْدُرُوا قَدْرَ الْجَارِيَةِ الْحَدِيثَةِ السِّنِّ تَسْمَعُ اللَّهْوَ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Habashlik (ar)lar oʻ z nayzalari bilan (jangovor) oʻ yin koʻ rsatar edi; Rasululloh ﷺ meni (oʻ z ridolari bilan) toʻ sib (pana qilib) turdilar — men esa (ularga) qarar edim. Men — oʻ zim ketgunimcha (charchab qaytgunimcha) — qarab turaverdim. Bas, yosh (kichkina) qizning lahv (oʻ yin-tomosha)ni eshitishga (boʻ lgan qiziqishini) — (oʻ shandan) qiyoslab (oʻ ylab) koʻ ringlar.