حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ ابْنُ سَلاَمٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ
﴿ وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا ﴾ قَالَتْ هِيَ الْمَرْأَةُ تَكُونُ عِنْدَ الرَّجُلِ، لاَ يَسْتَكْثِرُ مِنْهَا فَيُرِيدُ طَلاَقَهَا، وَيَتَزَوَّجُ غَيْرَهَا، تَقُولُ لَهُ أَمْسِكْنِي وَلاَ تُطَلِّقْنِي، ثُمَّ تَزَوَّجْ غَيْرِي، فَأَنْتَ فِي حِلٍّ مِنَ النَّفَقَةِ عَلَيَّ وَالْقِسْمَةِ لِي، فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى ﴿ وَإِنِ ٱمْرَأَةٌ خَافَتْ مِنۢ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ أَن يُصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۚ وَٱلصُّلْحُ خَيْرٌ ۗ وَأُحْضِرَتِ ٱلْأَنفُسُ ٱلشُّحَّ ۚ وَإِن تُحْسِنُوا۟ وَتَتَّقُوا۟ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا ﴾{فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا أَنْ يَصَّالَحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا وَالصُّلْحُ خَيْرٌ}(Oisha (roziyallohu anho) — ‹Agar bir ayol eridan nushuz (kekkayish, betobilik) yoki yuz oʻ girishdan qoʻ rqsa...› (Niso surasi, 128) (haqida)) aytdi: «U — bir kishining huzurida boʻ lgan ayol(dir)ki, (eri) undan koʻ p (lazzat) olmaydi (unga ragʻ batsiz), uni taloq qilishni va undan boshqaga uylanishni istaydi. (Shunda ayol) unga: ‹Meni ushlab (nikohingda qoldir), meni taloq qilma; soʻng mendan boshqaga uylanaver; sen mening (haqimdagi) nafaqa va navbat (taqsimi)dan halol (ozod)san› deydi. Mana shu — Alloh taoloning ‹Bas, ikkovi (er-xotin) oʻ rtalarida sulh (kelishuv) bilan yarashsalar, ikkoviga gunoh yoʻq; sulh — yaxshiroqdir› (Niso surasi, 128) degan soʻzidir.»