حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ لَمَّا أَرَادَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَنْفِرَ إِذَا صَفِيَّةُ عَلَى باب خِبَائِهَا كَئِيبَةً، فَقَالَ لَهَا " عَقْرَى ـ أَوْ حَلْقَى ـ إِنَّكِ لَحَابِسَتُنَا أَكُنْتِ أَفَضْتِ يَوْمَ النَّحْرِ ". قَالَتْ نَعَمْ. قَالَ " فَانْفِرِي إِذًا ".
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Rasululloh ﷺ (Madinaga) qaytmoqchi (koʻ chmoqchi) boʻ lganlarida, birdan Safiyya oʻ z chodiri eshigi oldida gʻ amgin (holda) edi. U zot unga: «Aqro — yoki halqo (soching kesilgur)! Sen bizni ushlab (toʻ xtatib) qoʻ yadigan boʻ lding-ku! Sen nahr (qurbon) kuni (ifoza tavofini) qilganmiding?» dedilar. U: «Ha» dedi. U zot: «Unday boʻ lsa, (yoʻ lga) chiq» dedilar.