حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ زُرَارَةَ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ قُلْتُ لاِبْنِ عُمَرَ رَجُلٌ قَذَفَ امْرَأَتَهُ فَقَالَ فَرَّقَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ أَخَوَىْ بَنِي الْعَجْلاَنِ وَقَالَ " اللَّهُ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ، فَهَلْ مِنْكُمَا تَائِبٌ ". فَأَبَيَا، فَقَالَ " اللَّهُ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ، فَهَلْ مِنْكُمَا تَائِبٌ ". فَأَبَيَا، فَفَرَّقَ بَيْنَهُمَا. قَالَ أَيُّوبُ فَقَالَ لِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ فِي الْحَدِيثِ شَىْءٌ لاَ أَرَاكَ تُحَدِّثُهُ قَالَ قَالَ الرَّجُلُ مَالِي. قَالَ " لاَ مَالَ لَكَ، إِنْ كُنْتَ صَادِقًا فَقَدْ دَخَلْتَ بِهَا، وَإِنْ كُنْتَ كَاذِبًا فَهْوَ أَبْعَدُ مِنْكَ ".
(Saʼid ibn Jubayr aytdi:) Men Ibn Umar (roziyallohu anhumo)ga: «Bir kishi oʻ z xotinini (zinoda) qazf qildi (nima boʻ ladi)?» dedim. U: «Allohning Paygʻambari ﷺ Banul-Ajlondan boʻ lgan (er-xotin) ikkovini ajratdilar va: ‹Alloh biladiki, ikkovingizdan biringiz yolgʻonchi; bas, ikkovingizdan tavba qiluvchi bormi?› dedilar. Ikkovi bosh tortdi. U zot (yana): ‹Alloh biladiki, ikkovingizdan biringiz yolgʻonchi; bas, ikkovingizdan tavba qiluvchi bormi?› dedilar. Ikkovi bosh tortdi; bas, u zot ikkovini ajratdilar» dedi. (Ayyub: «Amr ibn Dinor menga: ‹Hadisda bir narsa borki, men seni uni soʻzlayotganingni koʻ rmayman› dedi: (oʻ sha) kishi: ‹Mening molim (mahrim)-chi?› dedi; unga: ‹Senga mol yoʻq: agar rost (aytgan) boʻ lsang, sen uning bilan (jimoʼ qilib) kirding (mahr ketdi); agar yolgʻon (aytgan) boʻ lsang, u sendan yiroqroq› deyildi.»)