حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ إِنَّ خَيَّاطًا دَعَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِطَعَامٍ صَنَعَهُ ـ قَالَ أَنَسٌ ـ فَذَهَبْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَأَيْتُهُ يَتَتَبَّعُ الدُّبَّاءَ مِنْ حَوَالَىِ الْقَصْعَةِ ـ قَالَ ـ فَلَمْ أَزَلْ أُحِبُّ الدُّبَّاءَ مِنْ يَوْمِئِذٍ.
(Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi:) Bir tikuvchi (xayyot) Rasululloh ﷺni — oʻ zi tayyorlagan taomga — chaqirdi. Anas aytdi: Men Rasululloh ﷺ bilan (birga) bordim; u zotning — tovoq (qosa) atrofidagi dubba (qovoq)ni terib (qidirib) yeyayotganlarini koʻ rdim. Anas: «Bas, oʻ sha kundan boshlab men dubba (qovoq)ni doimo yaxshi koʻ raman» dedi.