حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ سُوَيْدِ بْنِ النُّعْمَانِ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُمْ، كَانُوا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِالصَّهْبَاءِ ـ وَهْىَ عَلَى رَوْحَةٍ مِنْ خَيْبَرَ ـ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ، فَدَعَا بِطَعَامٍ فَلَمْ يَجِدْهُ إِلاَّ سَوِيقًا، فَلاَكَ مِنْهُ فَلُكْنَا مَعَهُ، ثُمَّ دَعَا بِمَاءٍ فَمَضْمَضَ، ثُمَّ صَلَّى وَصَلَّيْنَا، وَلَمْ يَتَوَضَّأْ.
(Suvayd ibn an-Nuʼmon (roziyallohu anhu) xabar berdi)ki, ular Paygʻambar ﷺ bilan (birga) Sahboʼda edi — u (joy) Xaybardan bir (kunlik) yurish (masofa)da; namoz (vaqti) kirdi; u zot taom soʻradilar, (lekin) saviqdan boshqa (narsa) topmadilar. U zot undan (saviqdan) chaynadilar, biz ham u bilan (birga) chaynadik; soʻng u zot suv soʻrab, ogʻ izlarini chaydilar, soʻng namoz oʻqidilar — tahorat qilmadilar.