حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ إِنْ كُنَّا لَنَفْرَحُ بِيَوْمِ الْجُمُعَةِ، كَانَتْ لَنَا عَجُوزٌ تَأْخُذُ أُصُولَ السِّلْقِ، فَتَجْعَلُهُ فِي قِدْرٍ لَهَا، فَتَجْعَلُ فِيهِ حَبَّاتٍ مِنْ شَعِيرٍ، إِذَا صَلَّيْنَا زُرْنَاهَا فَقَرَّبَتْهُ إِلَيْنَا، وَكُنَّا نَفْرَحُ بِيَوْمِ الْجُمُعَةِ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ، وَمَا كُنَّا نَتَغَدَّى وَلاَ نَقِيلُ إِلاَّ بَعْدَ الْجُمُعَةِ، وَاللَّهِ مَا فِيهِ شَحْمٌ وَلاَ وَدَكٌ.
(Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz jumʼa kuniga xursand boʻ lar edik: bizda bir kampir bor edi — u silq (lavlagi-poyali koʻ kat)ning ildizlarini olar, uni oʻ z qozoniga solar, unga bir necha dona arpa (don) solar edi. Biz namoz oʻqiganimizda, uning oldiga (ziyoratga) borar edik; u uni bizga taqdim qilar edi. Biz shu sababli jumʼa kuniga xursand boʻ lar edik. Biz — jumʼadan keyingina tushlik qilar va qaylula (kunduzgi dam) olar edik. Allohga qasamki, unda (oʻ sha taomda) na yogʻ , na moy bor edi.