حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَابِسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا فَعَلَهُ إِلاَّ فِي عَامٍ جَاعَ النَّاسُ، أَرَادَ أَنْ يُطْعِمَ الْغَنِيُّ الْفَقِيرَ، وَإِنْ كُنَّا لَنَرْفَعُ الْكُرَاعَ بَعْدَ خَمْسَ عَشْرَةَ، وَمَا شَبِعَ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مَنْ خُبْزِ بُرٍّ مَأْدُومٍ ثَلاَثًا.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) U zot buni faqat — odamlar ochlik (qahatchilik) koʻ rgan bir yilda — qildilar; u zot boy (kishi) faqir (kambagʻ al)ni taomlantirishni istadilar. Biz kuracha (qoʻ y oyogʻ i)ni — oʻ n besh (kun)dan keyin ham — (saqlab) koʻ tarib qoʻ yar edik. Muhammad ﷺ(ning) ahli — uch (kun) noxoʻ rishli bugʻ doy nonidan toʻ ymadi.