حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا جَبَلَةُ بْنُ سُحَيْمٍ، قَالَ أَصَابَنَا عَامُ سَنَةٍ مَعَ ابْنِ الزُّبَيْرِ فَرَزَقَنَا تَمْرًا، فَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ يَمُرُّ بِنَا وَنَحْنُ نَأْكُلُ وَيَقُولُ لاَ تُقَارِنُوا فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الْقِرَانِ. ثُمَّ يَقُولُ إِلاَّ أَنْ يَسْتَأْذِنَ الرَّجُلُ أَخَاهُ. قَالَ شُعْبَةُ الإِذْنُ مِنْ قَوْلِ ابْنِ عُمَرَ.
(Jabala ibn Suhaym aytdi:) Bizga Ibn Zubayr (zamonida) bir qahatchilik yili yetdi; u bizni xurmo bilan rizqlantirdi (taʼminladi). Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) biz — yeyayotgan paytimizda — yonimizdan oʻ tar va: «(Xurmoni) qiron (juftlab) yemanglar; chunki Paygʻambar ﷺ qirondan (juftlashdan) qaytargan edilar» der edi. Soʻng: «Magar kishi oʻ z birodaridan izn soʻrasa (boʻ ladi)» der edi. (Shuʼba: «Izn (haqidagi gap) — Ibn Umarning soʻzidan(dir)» dedi.)