حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ فُلَيْحٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ سَأَلَهُ عَنِ الْوُضُوءِ مِمَّا مَسَّتِ النَّارُ، فَقَالَ لاَ قَدْ كُنَّا زَمَانَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لاَ نَجِدُ مِثْلَ ذَلِكَ مِنَ الطَّعَامِ إِلاَّ قَلِيلاً، فَإِذَا نَحْنُ وَجَدْنَاهُ لَمْ يَكُنْ لَنَا مَنَادِيلُ، إِلاَّ أَكُفَّنَا وَسَوَاعِدَنَا وَأَقْدَامَنَا، ثُمَّ نُصَلِّي وَلاَ نَتَوَضَّأُ.
(Saʼid ibn al-Horis rivoyat qildi)ki, u Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan — olov teggan (pishgan) narsadan (keyin) tahorat (qilish) haqida — soʻradi. U: «Yoʻq; biz Paygʻambar ﷺ zamonida bunday taomni — kamdan boshqa — topmas edik; topgan paytimizda esa, bizda — kaftlarimiz, bilaklarimiz va oyoqlarimizdan boshqa — roʻ molchalar (mandil) boʻ lmas edi; soʻng (oʻ shalarga artib) namoz oʻqir edik — tahorat qilmas edik» dedi.