حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ غَزَوْنَا جَيْشَ الْخَبَطِ وَأُمِّرَ أَبُو عُبَيْدَةَ فَجُعْنَا جُوعًا شَدِيدًا فَأَلْقَى الْبَحْرُ حُوتًا مَيِّتًا لَمْ يُرَ مِثْلُهُ يُقَالُ لَهُ الْعَنْبَرُ فَأَكَلْنَا مِنْهُ نِصْفَ شَهْرٍ فَأَخَذَ أَبُو عُبَيْدَةَ عَظْمًا مِنْ عِظَامِهِ فَمَرَّ الرَّاكِبُ تَحْتَهُ.
(Amr, Jobir (roziyallohu anhu)ni (shunday) deganini eshitdi:) Biz xabat (daraxt bargi) qoʻ shini (bilan) gʻ azot qildik; bizga Abu Ubayda amir (qilib) tayinlandi; bizni qattiq ochlik tutdi. (Shu payt) dengiz oʻ lgan bir baliqni — uning misli koʻ rilmagan — qirgʻ oqqa otdi; unga anbar deyilar edi. Biz undan yarim oy (davomida) yedik. Soʻng Abu Ubayda uning suyaklaridan bir suyakni oldi; (shunda) otliq (kishi) uning ostidan oʻ tdi (shuncha katta edi).