حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لاَقُو الْعَدُوِّ غَدًا، وَلَيْسَتْ مَعَنَا مُدًى فَقَالَ " اعْجَلْ أَوْ أَرِنْ مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ فَكُلْ، لَيْسَ السِّنَّ وَالظُّفُرَ، وَسَأُحَدِّثُكَ، أَمَّا السِّنُّ فَعَظْمٌ، وَأَمَّا الظُّفُرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ ". وَأَصَبْنَا نَهْبَ إِبِلٍ وَغَنَمٍ فَنَدَّ مِنْهَا بَعِيرٌ، فَرَمَاهُ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ لِهَذِهِ الإِبِلِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ، فَإِذَا غَلَبَكُمْ مِنْهَا شَىْءٌ، فَافْعَلُوا بِهِ هَكَذَا ".
(Rofiʼ ibn Xadij (roziyallohu anhu) aytdi:) Men: «Ey Allohning Rasuli, biz ertaga dushman bilan toʻ qnashamiz; bizda esa pichoqlar (mudya) yoʻq» dedim. U zot: «Shoshil (yoki: qonini toʻ liq oqiz)! Qonni oqizgan va ustiga Allohning nomi zikr qilingan (narsa) bilan (soʻ yilgan)ni ye — tish va tirnoqdan boshqa (bilan); senga (sababini) aytaman: tishga (kelsa) — u suyak; tirnoqqa (kelsa) — u habashalarning pichogʻ i» dedilar. (Shu payt) biz oʻ ljadan (bir necha) tuya va qoʻ y olgan edik; ulardan bir tuya qochdi; bir kishi uni oʻq bilan otdi; (shunda) u (tuya) toʻ xtadi. Rasululloh ﷺ: «Albatta bu tuyalarning — yovvoyi (hayvon)larning qochqoqlari kabi — qochqoqlari bordir; bas, ulardan biror (narsa) sizlarni yengsa (qochsa), unga mana shunday qilinglar» dedilar.