حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَنْفَجْنَا أَرْنَبًا وَنَحْنُ بِمَرِّ الظَّهْرَانِ، فَسَعَى الْقَوْمُ فَلَغَبُوا، فَأَخَذْتُهَا فَجِئْتُ بِهَا إِلَى أَبِي طَلْحَةَ فَذَبَحَهَا، فَبَعَثَ بِوَرِكَيْهَا ـ أَوْ قَالَ بِفَخِذَيْهَا ـ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَبِلَهَا.
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz Marri-Zahronda (boʻ lgan paytimizda) bir quyonni (uyasidan) hurkitdik; qavm (uning ortidan) yugurdi — to charchadi. Men uni tutdim va uni Abu Talhaning oldiga keltirdim; u uni soʻ ydi va uning soni (orqa qismi) — yoki ikki butini — Paygʻambar ﷺga yubordi; u zot uni qabul qildilar.