حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ، أَنَّ ابْنَ خَبَّابٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ، يُحَدِّثُ أَنَّهُ كَانَ غَائِبًا، فَقَدِمَ فَقُدِّمَ إِلَيْهِ لَحْمٌ. قَالَ وَهَذَا مِنْ لَحْمِ ضَحَايَانَا. فَقَالَ أَخِّرُوهُ لاَ أَذُوقُهُ. قَالَ ثُمَّ قُمْتُ فَخَرَجْتُ حَتَّى آتِيَ أَخِي قَتَادَةَ ـ وَكَانَ أَخَاهُ لأُمِّهِ، وَكَانَ بَدْرِيًّا ـ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ إِنَّهُ قَدْ حَدَثَ بَعْدَكَ أَمْرٌ.
(Abu Saʼid al-Xudriy (roziyallohu anhu) soʻzlab berdi)ki, u (Madinadan) gʻ oyib (safarda) edi; (qaytib) keldi va unga goʻsht taqdim qilindi. (Uy ahli:) «Bu — bizning qurbonlik goʻshtimizdan(dir)» dedi. U: «Uni keyinga suringlar (oling); men uni totmayman» dedi. (Abu Saʼid:) Soʻng men turib, (uydan) chiqdim — to ukam Qatodaning oldiga borguncha — u onamdan (boʻ lgan) ukam edi va Badr (ahli)dan edi; men buni unga zikr qildim. U: «Sendan keyin (yangi) bir ish (hukm) yuz berdi (oʻ zgardi)» dedi.