قَالَ أَبُو عُبَيْدٍ ثُمَّ شَهِدْتُ مَعَ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَكَانَ ذَلِكَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ، فَصَلَّى قَبْلَ الْخُطْبَةِ ثُمَّ خَطَبَ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ هَذَا يَوْمٌ قَدِ اجْتَمَعَ لَكُمْ فِيهِ عِيدَانِ، فَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَنْتَظِرَ الْجُمُعَةَ مِنْ أَهْلِ الْعَوَالِي فَلْيَنْتَظِرْ، وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَرْجِعَ فَقَدْ أَذِنْتُ لَهُ.
(Abu Ubayd aytdi:) Soʻng men (Hayitni) Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu) bilan (birga) koʻ rdim; u (kun) jumʼa kuni edi. U xutbadan oldin namoz oʻqidi, soʻng xutba qilib: «Ey odamlar, albatta bu — sizlarga ikki Hayit jam boʻ lgan bir kun(dir); Avoliy (chekka)ahlidan kim jumʼani kutishni xohlasa, kutsin; kim qaytib ketishni xohlasa, men unga izn berdim» dedi.