حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَهْلاً، يَقُولُ أَتَى أَبُو أُسَيْدٍ السَّاعِدِيُّ فَدَعَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي عُرْسِهِ، فَكَانَتِ امْرَأَتُهُ خَادِمَهُمْ وَهْىَ الْعَرُوسُ. قَالَتْ أَتَدْرُونَ مَا سَقَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْقَعْتُ لَهُ تَمَرَاتٍ مِنَ اللَّيْلِ فِي تَوْرٍ.
(Abu Hozim aytdi: Men Sahl (ibn Saʼd) (roziyallohu anhu)ni (shunday) deganini eshitdim:) Abu Usayd as-Soidiy kelib, Rasululloh ﷺni oʻ z toʻ yiga chaqirdi; uning xotini ularning xizmatkori edi — u (oʻ sha kuni) kelin edi. U: «Bilasizlarmi, men Rasululloh ﷺga nima (sharbat) ichirdim? Men u zotga kechasi bir tavr (tosh idish)da bir necha xurmoni (suvda) ivitib (boʻ ktirib) qoʻ ygan edim» dedi.