حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ إِنِّي لأَسْقِي أَبَا طَلْحَةَ وَأَبَا دُجَانَةَ وَسُهَيْلَ ابْنَ الْبَيْضَاءِ خَلِيطَ بُسْرٍ وَتَمْرٍ إِذْ حُرِّمَتِ الْخَمْرُ، فَقَذَفْتُهَا وَأَنَا سَاقِيهِمْ وَأَصْغَرُهُمْ، وَإِنَّا نَعُدُّهَا يَوْمَئِذٍ الْخَمْرَ. وَقَالَ عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ سَمِعَ أَنَسًا.
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Abu Talha, Abu Dujona va Suhayl ibnul-Baydoʼga — busr (xom xurmo) va (yetilgan) xurmo aralashmasini — quyib (ichirib) turar edim; (shu payt) xamr harom qilindi. Men uni toʻ kib tashladim — men ularning soqiysi (ichiruvchisi) va eng kichigi edim; biz uni oʻ sha kunlarda xamr (deb) hisoblar edik.