حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ رَأَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَرِبَ لَبَنًا، وَأَتَى دَارَهُ فَحَلَبْتُ شَاةً فَشُبْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْبِئْرِ، فَتَنَاوَلَ الْقَدَحَ فَشَرِبَ، وَعَنْ يَسَارِهِ أَبُو بَكْرٍ وَعَنْ يَمِينِهِ أَعْرَابِيٌّ، فَأَعْطَى الأَعْرَابِيَّ فَضْلَهُ، ثُمَّ قَالَ " الأَيْمَنَ فَالأَيْمَنَ ".
(Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) xabar berdi)ki, u Rasululloh ﷺ(ning) sut ichganlarini koʻ rdi: u zot uning (Anasning) uyiga keldilar; men bir qoʻ yni sogʻ dim, soʻng Rasululloh ﷺ uchun unga (sutga) quduqdan (suv) aralashtirdim; u zot qadahni olib, ichdilar — chap (tomon)larida Abu Bakr, oʻ ng (tomon)larida esa bir aʼrobiy (bor) edi. U zot ortgan (sut)ni aʼrobiyga berdilar, soʻng: «Oʻ ngni (avval), soʻng oʻ ngni» dedilar.