حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، أَخْبَرَنَا أَبُو النَّضْرِ، عَنْ عُمَيْرٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أُمِّ الْفَضْلِ بِنْتِ الْحَارِثِ، أَنَّهَا أَرْسَلَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِقَدَحِ لَبَنٍ، وَهُوَ وَاقِفٌ عَشِيَّةَ عَرَفَةَ، فَأَخَذَ بِيَدِهِ فَشَرِبَهُ. زَادَ مَالِكٌ عَنْ أَبِي النَّضْرِ عَلَى بَعِيرِهِ.
(Ummu Fadl bint al-Horis (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, u Paygʻambar ﷺga — u zot Arafa kechquruni (Arafotda) turgan paytlarida — bir qadah sut yubordi; u zot uni qoʻ llari bilan olib, ichdilar. (Molik, Abu Nadrdan: ‹oʻ z tuyasi ustida (ichdilar)› (deb) ziyoda qildi.)