حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَبِي حَازِمِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُتِيَ بِشَرَابٍ فَشَرِبَ مِنْهُ، وَعَنْ يَمِينِهِ غُلاَمٌ وَعَنْ يَسَارِهِ الأَشْيَاخُ. فَقَالَ لِلْغُلاَمِ " أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أُعْطِيَ هَؤُلاَءِ ". فَقَالَ الْغُلاَمُ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ لاَ أُوثِرُ بِنَصِيبِي مِنْكَ أَحَدًا. قَالَ فَتَلَّهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي يَدِهِ.
(Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, Rasululloh ﷺga bir ichimlik keltirildi; u zot undan ichdilar — oʻ ng (tomon)larida bir bola, chap (tomon)larida esa keksalar (bor) edi. U zot bolaga: «Bularga berishimga izn berasanmi?» dedilar. Bola: «Yoʻq, Allohga qasamki, ey Allohning Rasuli, men sizdan (keladigan) nasibamga hech kimni afzal koʻ rmayman» dedi. Shunda Rasululloh ﷺ uni (qadahni) uning qoʻ liga qoʻ ydilar (berdilar).