حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، قَالَ كَانَ حُذَيْفَةُ بِالْمَدَايِنِ فَاسْتَسْقَى، فَأَتَاهُ دِهْقَانٌ بِقَدَحِ فِضَّةٍ، فَرَمَاهُ بِهِ فَقَالَ إِنِّي لَمْ أَرْمِهِ إِلاَّ أَنِّي نَهَيْتُهُ فَلَمْ يَنْتَهِ، وَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا عَنِ الْحَرِيرِ وَالدِّيبَاجِ وَالشُّرْبِ فِي آنِيَةِ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَقَالَ " هُنَّ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَهْىَ لَكُمْ فِي الآخِرَةِ ".
(Ibn Abu Laylo aytdi:) Huzayfa (roziyallohu anhu) Madoinda edi; u suv soʻradi; bir dehqon (zodagon) unga bir kumush qadah keltirdi; u uni (dehqonga) otdi va: «Men uni — faqat uni (avval) qaytargan boʻ lishim, (lekin) u toʻ xtamagani uchun — otdim. Albatta Paygʻambar ﷺ bizni harir (ipak), debo (zarbof) va oltin hamda kumush idishlarda ichishdan qaytardilar va: ‹Ular (kofirlar) uchun dunyoda, sizlar uchun esa oxiratda(dir)› dedilar» dedi.