حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ سُوَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي مَرَضِهِ وَهْوَ يُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا، وَقُلْتُ إِنَّكَ لَتُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا. قُلْتُ إِنَّ ذَاكَ بِأَنَّ لَكَ أَجْرَيْنِ. قَالَ " أَجَلْ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يُصِيبُهُ أَذًى، إِلاَّ حَاتَّ اللَّهُ عَنْهُ خَطَايَاهُ، كَمَا تَحَاتُّ وَرَقُ الشَّجَرِ ".
(Abdulloh (ibn Masʼud) (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Paygʻambar ﷺning oldiga — u zotning kasalliklarida — keldim; u zot qattiq isitmalamoqda edilar. Men: «Siz qattiq isitmalamoqdasiz» dedim; (soʻng) men: «Bu — siz uchun ikki (barobar) ajr borligi (sababidir)» dedim. U zot: «Ha; (chunki) musulmonga bir ozor yetsa, daraxtning bargi toʻ kilgandek, Alloh undan xatolarini (gunohlarini) toʻ kadi» dedilar.