حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَرِيضٌ فَتَوَضَّأَ فَصَبَّ عَلَىَّ أَوْ قَالَ صُبُّوا عَلَيْهِ فَعَقَلْتُ فَقُلْتُ لاَ يَرِثُنِي إِلاَّ كَلاَلَةٌ، فَكَيْفَ الْمِيرَاثُ فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرَائِضِ.
(Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi:) Paygʻambar ﷺ mening oldimga — men kasal (boʻ lgan) holda — kirdilar; u zot tahorat qildilar, soʻng (tahorat suvini) mening ustimga sepdilar — yoki: «Uning ustiga sepinglar» dedilar; (shunda) men hushga keldim va: «Menga faqat kalola (ota-bola yoʻ q) (meros) qoladi; (boʻ lmasa) meros qanday boʻ ladi?» dedim; shunda farzlar (meros) oyati nozil boʻ ldi.