حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّ أَخِي اسْتَطْلَقَ بَطْنُهُ. فَقَالَ " اسْقِهِ عَسَلاً ". فَسَقَاهُ. فَقَالَ إِنِّي سَقَيْتُهُ فَلَمْ يَزِدْهُ إِلاَّ اسْتِطْلاَقًا. فَقَالَ " صَدَقَ اللَّهُ وَكَذَبَ بَطْنُ أَخِيكَ ". تَابَعَهُ النَّضْرُ عَنْ شُعْبَةَ.
(Abu Saʼid (al-Xudriy) (roziyallohu anhu) aytdi:) Bir kishi Paygʻambar ﷺning oldiga kelib: «Akamning qorni boʻ shab ketdi (ich ketdi)» dedi. U zot: «Unga asal ichir» dedilar. (U) unga ichirdi, soʻng: «Men unga ichirdim, (lekin) u faqat ich ketishini koʻ paytirdi» dedi. U zot: «Alloh rost (aytdi), akangning qorni yolgʻ on (aytdi)» dedilar. (Nadr, Shuʼbadan unga mutobaat qildi.)