حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَنْفُثُ عَلَى نَفْسِهِ فِي الْمَرَضِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ بِالْمُعَوِّذَاتِ، فَلَمَّا ثَقُلَ كُنْتُ أَنْفِثُ عَلَيْهِ بِهِنَّ، وَأَمْسَحُ بِيَدِ نَفْسِهِ لِبَرَكَتِهَا. فَسَأَلْتُ الزُّهْرِيَّ كَيْفَ يَنْفِثُ قَالَ كَانَ يَنْفِثُ عَلَى يَدَيْهِ، ثُمَّ يَمْسَحُ بِهِمَا وَجْهَهُ.
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Paygʻambar ﷺ — har kecha toʻ shaklariga (yotgʻ ani) borgan paytlarida — ikki kaftlarini bir-biriga jamlab, ularga «Qul huvalloohu ahad», «Qul aʼuuzu bi-Robbil-falaq» va «Qul aʼuuzu bi-Robbin-nos» (suralarini) puflab (oʻqib) dam solar, soʻng ular bilan — boshlari va yuzlari hamda badanlaridan yetadigan (joy)ini — masx qilar (silar) edilar; (buni) uch marta qilar edilar. U zot kasallanganlarida, men buni oʻ zlariga qilishimni buyurar edilar.