حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ زِيَادٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ قَالَ النَّبِيُّ ـ أَوْ قَالَ أَبُو الْقَاسِمِ ـ صلى الله عليه وسلم " بَيْنَمَا رَجُلٌ يَمْشِي فِي حُلَّةٍ، تُعْجِبُهُ نَفْسُهُ مُرَجِّلٌ جُمَّتَهُ، إِذْ خَسَفَ اللَّهُ بِهِ، فَهْوَ يَتَجَلَّلُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ".
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ — yoki Abulqosim ﷺ — (shunday) dedilar: «Bir kishi (ikki boʻlak) hullada, oʻzidan mamnun holda, sochini taragan koʻyi yurib borarkan, birdan Alloh uni (yerga) yutdirdi; bas, u qiyomat kunigacha (yerga) choʻkib (botib) boraveradi».