حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ خُبَيْبٍ، عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْمُلاَمَسَةِ، وَالْمُنَابَذَةِ، وَعَنْ صَلاَتَيْنِ بَعْدَ الْفَجْرِ حَتَّى تَرْتَفِعَ الشَّمْسُ، وَبَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى تَغِيبَ، وَأَنْ يَحْتَبِيَ بِالثَّوْبِ الْوَاحِدِ، لَيْسَ عَلَى فَرْجِهِ مِنْهُ شَىْءٌ بَيْنَهُ وَبَيْنَ السَّمَاءِ، وَأَنْ يَشْتَمِلَ الصَّمَّاءَ.
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ mulomasa va munobaza (savdolaridan), Fajrdan keyin quyosh koʻtarilguncha va Asrdan keyin quyosh botguncha (oʻqiladigan) ikki namozdan, hamda kishining yagona bir kiyimda — avrati bilan osmon orasida undan (toʻsadigan) hech narsa boʻlmagan holda — tizzalarini quchoqlab oʻtirishidan (ihtibo) va samma usulida oʻranishidan qaytardilar.