حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عُثْمَانَ النَّهْدِيَّ، أَتَانَا كِتَابُ عُمَرَ وَنَحْنُ مَعَ عُتْبَةَ بْنِ فَرْقَدٍ بِأَذْرَبِيجَانَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الْحَرِيرِ، إِلاَّ هَكَذَا، وَأَشَارَ بِإِصْبَعَيْهِ اللَّتَيْنِ تَلِيَانِ الإِبْهَامَ قَالَ فِيمَا عَلِمْنَا أَنَّهُ يَعْنِي الأَعْلاَمَ.
(Abu Usmon an-Nahdiy aytdi:) Biz Azarbayjonda Utba ibn Farqad bilan birga ekanimizda, bizga Umar (roziyallohu anhu)ning maktubi keldi; (unda) Rasululloh ﷺ ipakni — magar mana shunchasidan boshqa — qaytarganlari (bayon qilingan edi), va (u zot) bosh barmoqqa yondosh ikki barmoq (eni)cha (ishora qildilar). (Abu Usmon:) Biz bilganimizcha, (u zot) bu bilan (kiyimdagi ipak) naqshlarni nazarda tutgan edilar.