حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَرْعَرَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ عَوْنِ بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ فِي قُبَّةٍ حَمْرَاءَ مِنْ أَدَمٍ، وَرَأَيْتُ بِلاَلاً أَخَذَ وَضُوءَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسُ يَبْتَدِرُونَ الْوَضُوءَ، فَمَنْ أَصَابَ مِنْهُ شَيْئًا تَمَسَّحَ بِهِ، وَمَنْ لَمْ يُصِبْ مِنْهُ شَيْئًا أَخَذَ مِنْ بَلَلِ يَدِ صَاحِبِهِ.
(Abu Juhayfa (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Paygʻambar ﷺning oldilariga keldim, u zot charmdan (boʻlgan) qizil chodir (qubba)da edilar; men Bilolning Paygʻambar ﷺning tahorat (suvi)ni olganini va odamlarning (oʻsha) tahorat suviga oshiqayotganini koʻrdim — kim undan biror (narsa) topsa, oʻshani oʻziga surtar, kim undan hech narsa topmasa, sherigining qoʻlidagi namlikdan olardi.