حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَحْتَجِرُ حَصِيرًا بِاللَّيْلِ فَيُصَلِّي، وَيَبْسُطُهُ بِالنَّهَارِ فَيَجْلِسُ عَلَيْهِ، فَجَعَلَ النَّاسُ يَثُوبُونَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَيُصَلُّونَ بِصَلاَتِهِ حَتَّى كَثُرُوا فَأَقْبَلَ فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ خُذُوا مِنَ الأَعْمَالِ مَا تُطِيقُونَ، فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يَمَلُّ حَتَّى تَمَلُّوا، وَإِنَّ أَحَبَّ الأَعْمَالِ إِلَى اللَّهِ مَا دَامَ وَإِنْ قَلَّ ".
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Paygʻambar ﷺ kechasi boʻyra (hasir) bilan (bir joyni) toʻsib (oʻrab) olib, (oʻsha yerda) namoz oʻqir, kunduzi esa uni yozib, ustida oʻtirardilar. Odamlar Paygʻambar ﷺning oldiga (toʻplanib) kela boshladilar va u zotning namozlariga (ergashib) namoz oʻqir edilar; nihoyat ular koʻpaydi. Shunda (u zot) ularga yuzlanib: «Ey odamlar, amallardan kuchingiz yetadiganini qiling; chunki Alloh sizlar (toliqib) zerikmaguningizcha (savob berishdan) zerikmaydi. Allohga eng sevimli amal — agar oz boʻlsa-da — davomli (doimiy) boʻlganidir» dedilar.